Ik wou Iets met walnoten. Eens iets nieuws, want alsmaar weer hetzelfde koken, daar ben ik niet zo van. Bovendien hangen er allerlei Dreigende Deadlines boven mijn hoofd, wat betekent dat ik elke minieme reden aangrijp om al spijbelend hele andere dingen te gaan doen. Zoals een beetje tijdverslindend rondsurfen op zoek naar iets met walnoten. Zo kwam ik terecht bij collega de Eetschrijver, aan wie ik weer even moest denken – ik geef grif toe dat hij niet dagelijks in mijn gedachten is – omdat hij gisteren een reactie plaatste op een pastinaakstukje. Wat trouwens meteen een hint is voor al die andere foodbloggers die hun recept eens in deze kolommen willen terugvinden

De eetschrijver schrijft veel over eten, maar steeds minder over koken, zo lijkt het wel. En dat is jammer, want hij bekokstooft vaak lekkere dingen in zijn keuken. Neem nou die risotto met walnoten, dat leek me wel wat. Waarom walnoten? Tja, die liggen hier in mijn keuken een beetje pittoresk te niksen in een schaaltje. In de risotto moeten ook nog cantharellen en wilde spinazie, dat heb ik natuurlijk niet zomaar paraat, maar rode wijn en paddenstoelenbouillonblokjes van Star gelukkig weer wel. En een bosje tijm staat ook in dit jaargetijde braaf buiten in een potje naar me te lonken. Naast de vogellekkernijen waar alle roodborstjes en koolmeesjes nuffig hun neusjes voor ophalen. Maar we dwalen af. Nu eerst terug naar de Vegetarische risotto met cantharellen, wilde spinazie en walnoten.