Treurig moment: vandaag verschijnt in Trouw de allerlaatste aflevering van De Heimweekeuken. Maar niet te lang getreurd want a) er komt een nieuwe lekkere kookrubriek voor in de plaats en b) de Heimweekeuken gaat begin 2011 verschijnen in boekvorm! Bovendien maak ik meteen van de gelegenheid gebruik om nu eindelijk eens mijn eigen ultieme heimweerecept op te lepelen. Ik heb er 99 afleveringen lang over kunnen nadenken, maar toch was het nog lastig kiezen; heeft een eetschrijver immers niet uitsluitend culinair getinte herinneringen…?
Reislustig
Eindelijk zomer! We hebben voor twee weken een vakantiehuis gehuurd op een heuvel vlakbij Florence, maar daar moeten we nog wel naartoe. Nu wil het geval dat ik niet zo’n reislustig type ben. Ik mag weliswaar graag en vaak elders verblijven, maar de onvermijdelijke heenreis duurt me al snel te lang. Om van de terugreis nog maar te zwijgen. Autoreizen zijn het ergste; al bij de grens heb ik het meestal wel weer gezien.
Geraniums en dekbedden
Maar goed, Italië wacht, dus doorbijten en schouders eronder. De bedoeling is om pal over de grens in Italië te overnachten en we verkneukelen ons al over de eerste maaltijd aldaar. Maar tussen droom en daad staan files in de weg, en praktische bezwaren. De Gotthart-tunnel blijkt een onneembare horde. Moe draaien we de snelweg af om direct te belanden bij een archetypisch Oostenrijks hotelletje vol houten veranda’s, geraniums en dikke donzen dekbedden. Alleen eten, daar doen ze liever niet aan, zeker niet om 9 uur ‘s avonds. Slechts na enige moeite valt er toch nog iets te bestellen, wat vervolgens een taaie winterse stoofpot blijkt.
Portofino
De volgende ochtend schijnt de zon, is de file opgelost en tuffen we fluitend verder richting Italië. Na Turijn staat er een bord naar Portofino. Nog nooit geweest, maar de naam klinkt magisch. Zullen we daar gaan lunchen? Dat blijkt een gouden greep. Het terras aan de haven, de kleurige huizen langs de kade, het zonnetje, het vakantiegevoel, het balt zich allemaal samen in de allereerste spaghetti vongole van mijn leven. Tevens de allerallerlekkerste die ik tot op heden heb gegeten.”
Recept Spaghetti con le vongole
Nodig voor 4 personen:
1 kg vongole, 400 g spaghetti, 1 rode peper, 1 bosje platte peterselie, 2 knoflooktenen, olijfolie
Vongole zijn venusschelpjes, wat op zich natuurlijk al een verrukkelijke naam is. Je koopt ze in een netje bij de betere visboer. Leg ze eerst een tijdje in een gootsteen vol koud water met zout, dan kunnen ze eventueel zand kwijtraken. Gebruik alleen schelpen die dicht zijn of dicht gaan als je erop tikt, gooi kapotte exemplaren onverwijld weg. Net als bij veel Italiaanse gerechten is ook dit een wonder van eenvoud. Maar vergis je niet, juist dan komt alles aan op de onberispelijke kwaliteit van de ingrediënten. Verse schelpjes, lekkere spaghetti van een echt merk (De Cecco, Barilla, Delverde), platte peterselie en niet zijn decoratieve edoch smakeloze krulneef.
Bereiding:
Hak om te beginnen de knoflook, peper (zonder zaadjes) en peterselie fijn. Breng water aan de kook voor de pasta. Verhit een scheut olijfolie in een grote braadpan en bak de knoflook en de peper al omscheppend tot ze lekker ruiken. Doe de schelpjes erbij en leg het deksel op de pan. Zet het vuur vrij hoog en schud de pan een keer of twee. Als ze allemaal open staan, zijn ze gaar, reken op een minuut of 6. Kook intussen de pasta in gezouten water beetgaar. Giet af en doe in de schelpenpan, samen met de peterselie. Meng goed door elkaar. Misschien nog wat zout of peper. Extra chic (geleerd van een Italiaan) is om met vuurvaste vingers al wat gare schelpjes los te peuteren en te verwijderen, dan hebben de eters aan tafel straks minder werk. Maar niet allemaal verwijderen natuurlijk, die schelpjes staan juist leuk!
Gerelateerde artikelen:
