Theater en eten, het is natuurlijk een gouden combinatie. Drieënhalf jaar geleden opende café-restaurant Stanislavski in de entree van de Amsterdamse Stadsschouwburg. Maar de toneelbezoekers raakten de weg kwijt, de bediening af en toe ook en het kon er ongenadig tochten. Reden voor een verbouwing, die je nauwelijks ziet, maar die wel degelijk slim is uitgevoerd. Om te beginnen is het eetgedeelte met twee banken wat meer afgeschermd van het doorgaand theaterpubliek. Dat kan via een rode loper en ’s avonds ook nog bijgestaan door ‘een mannetje’ bij de deur linea recta naar de zaal toe. De ongemakkelijke hoge tafels zijn weg, de ruiten zijn weer helder, de belichting is aangepast en de hele boel ziet er weer fris en fruitig uit. En in één moeite door schijnt het bedienend personeel ook helemaal opgeschoond te zijn.

Eerlijk gezegd heb ik er vaak wat gedronken, na een theatervoorstelling of bioscoopbezoek, maar nog nooit gegeten. Tijd voor een uitprobeerlunch. Je kunt er ontbijten (vanaf half 10), lunchen en dineren. De menukaart is wat meer in brasserie-stijl, met een behapbaar aantal gerechten en leuke Amsterdamse details als tafelzuurgarnituur (van De Leeuw), kaas van Kef en kroketjes van Oma Bob. Er is een steeds wisselend theatermenu voor € 29, dat naar keuze ook in etappes geserveerd kan worden. Ook de wijnkaart is klein maar overzichtelijk. Is een hele fles wijn voor de voorstelling een beetje te gortig? Dan bewaren ze ‘m met je naam erop in de koelkast tot na het applaus.

De Ceasar Salad is altijd een leuke testcase. Die is goed op smaak, al mogen de ansjovisjes van mij ook door de saus in plaats van los erover, maar het contrast tussen smeuïg en knapperig is prima in orde. De Steak Tartare, een andere favoriet, wordt hier geserveerd als voorgerecht. Het vlees is naar mijn smaak iets te grof gesneden, het beloofde zacht gekookte eitje is gewoon hard en het geheel mag best wel wat pittiger. Dat vindt de kok zelf ook, maar volgens hem willen klanten het juist liever niet zo uitgesproken. Tja.

De op de tong smeltende Steak Frites komt met een oranje paprikabéarnaise die van mij ietsje zuurder mag en even beeldschone als knapperige frietbonken. Verrassend op de kaart is de Kalfsschnitzel (naar eigen zeggen geen Wiener Schnitzel, “want dan verwacht iedereen weer Van der Valk inclusief appelmoes-met-een-kersje”) en die is uitstekend.

Kortom, een prima adresje vóór Oom Wanja of na Othello. Of gewoon zomaar.

Café-restaurant Stanislavski, Leidseplein 16, Amsterdam, tel 020-795995.