Ik krijg een hoop kookboeken opgestuurd ter recensie, maar soms duurt het wat langer voor ik erover schrijf. Zoals bij Groenten uit een Italiaanse tuin. Reden? Omdat ik druk was met eruit koken. Want wat een lekkere dingen staan hierin! Het is een kloek boekwerk, dat allereerst opvalt door de fraaie vormgeving. Titelletters die een mooi verhoginkje hebben op een glimmend vlak, indeling in vier katernen, naar de seizoenen met steeds een kleurcode, een bijpassend gekleurd lint en een plukje inspringende pagina’s met informatie. Maar vooral veel, heel veel recepten, allemaal rondom groente. Ideaal voor als je eens wat inspiratie zoekt voor die eeuwige broccoli of de worteltjes van je eigen smulbalkon.
Geen groente
Al zijn het geen groenten, toch komen ook kastanjes en paddestoelen aan bod, omdat ‘ze een dermate belangrijke rol in de Italiaanse keuken spelen dat ze niet mogen ontbreken’. Ha, zo kennen we er nog wel een paar! Er zit een handige kalender in voor de moestuinier, met tijden voor zaaien en oogsten. Van elke groente wordt teeltinformatie gegeven, tenzij het om avocado of truffels (trouwens ook geen groente…) gaat, daar valt geen eer aan te behalen.
Zwarte of rode kool?
Maar vooral dus veel recepten. Steeds ook met de Italiaanse naam erbij, wat ik altijd prettig vind, al is het maar om mijn Italiaans een beetje bij te houden. Dan zie je trouwens ook dat de cavolo nero soms doodleuk veranderd is in rodekool. Heel af en toe mag er ook vlees of vis bij de groente, dan staat er een symbooltje bij van een vis, koe, varken of kip. Alle recepten zijn voor 6 personen, want Italianen houden van gastvrijheid, zoals je weet.
Zilveren Lepel
Auteurs staan nergens bij, het boek is ‘van de makers van de Zilveren Lepel’. Ik kom er niet helemaal achter of dit nu nieuwe recepten zijn of recepten die al eerder in de Zilveren Lepel (heb ik niet in huis) en alle spin-offs hebben gestaan. Maar ach, een boek met zoveel groente bij elkaar is wel handig, en vooral ook buitengemeen inspirerend. Al die varianten met bloemkool, en pompoen, en aardappel, en courgette, en… Voorlopig ben ik er zoet mee.
De aardappels met sperziebonen waren nog een tikje braaf
Maar grote succesnummers bij mij thuis zijn de linguine met pesto van courgette, amandelen en munt
De geglaceerde wortel met sesam
En de aardappelgnocchi met tomaat en basilicum. Daarvan geef ik je morgen het recept.
Groenten uit een Italiaanse tuin, uitgeverij Carrera Culinair, 432 pagina’s, € 37,50, ISBN 9789048812882
Waarde Karin Luiten,
Ik zal wel net het meest verkeerde recept uit ‘Groenten uit een Italiaanse tuin’ (stond in ‘De Smaak van Italië) hebben gebruikt gisteren: ‘Pompoengnocchi met sinaasappel-botersaus’.
Door de beschrijving van de bereiding had ik z.w. al gewaarschuwd moeten zijn, als er staat: >Smelt de boter in een hittebestendige kom op een pan met zachtjes kokend water. Giet de gesmolten boter in een pan op laag vuur en wacht tot hij heel licht goudbruin is<. Waarom zo omslachtig? Mag je de boter niet gelijk in de pan smelten om te bruinen?
Veel erger is dat het verkregen deeg onbruikbaar is om er 1,5 cm dikke rolletjes van te maken en deze in stukjes van 2,5 cm te snijden, zoals er staat aangegeven. Veel te nat, veel te kleverig. Nadat ik de hoeveelheid bloem in het deeg heb verdubbeld als reddingsactie was het deeg nog steeds niet te verwerken. Uiteindelijk met een spuitzak de massa op een hele dikke laag bloem gespoten, met nog eens veel bloem alles flink bestoven, zo lukte het enigszins er gnocchi's van te draaien en in kokend water te garen. Ik ben benieuwd of u (of iemand) het aandurft om dit recept uit te proberen. Nog meer benieuwd ben ik naar de conclusies die er aan worden verbonden.
Het resultaat was overigens best te eten, maar wat een gedoe!