Te laat
Voor mijn nieuwe antipakjeskookboek plaatste mij dat voor een probleem. Geheel de tijdgeest indachtig wilde ik juist wél veel vleesloze mogelijkheden in het boek opnemen, wat enige culinaire creativiteit vergde. Maar net toen ik het manuscript had ingeleverd, kwam Verstegen dus met die speciale flexitariërzakjes. Dat heb ik weer. Te laat voor mijn boek, maar gelukkig heb ik krant en website nog.

Vrolijke spikkeltjes
De keuze viel op de lasagne melanzane, een groentestapelgerecht waar overigens geen pasta aan te pas komt. Het verrassend volle kruidenzakje, bedoeld voor eenmalig gebruik voor 2 à 3 personen, blijkt voor de helft te bestaan uit gevriesdroogde groente. Dat zorgt voor volume en vrolijke spikkeltjes, maar doet hoegenaamd niks voor de smaak. Net zomin als die halve procent nootmuskaat. Nee, we moeten het vooral van de oregano hebben, zo blijkt.

Oneetbaar
Verder gaan onervaren koks beslist het schip in: op het zakje staat dat de aubergine meteen in de ovenschaal kan, maar na slechts 15 minuten oventijd zit je toch echt met rauwe, oneetbare aubergine opgescheept. Op het online instructiefilmpje wordt de aubergine wél eerst gebakken. Dat deed ik ook, maar dan in de oven, veel makkelijker en minder olieslurpend dan in de pan. Eerlijk is eerlijk, allebei de versies waren lekker, hoewel de voorkeur van het testteam toch neigde naar de mijne, vanwege het aroma van de verse tijm.

Recept
Zelf proberen zonder zakje? Hier staat het recept van de Lasagne melanzane zoals het afgelopen weekend in Trouw verscheen. Onervaren koks opgelet: op het zakje staat dat de aubergine meteen in de ovenschaal kan, maar na slechts 15 minuten oventijd zit je toch echt met rauwe, oneetbare aubergine opgescheept. Op het online instructiefilmpje wordt de aubergine wél eerst gebakken.

P.S. Heb je de smaak te pakken gekregen van het koken zonder pakjes? Tip: mijn antipakjeskookboek Koken met Karin zonder pakjes & zakjes (intussen zijn we al bij de 8e editie!)

Blik vanaf de jurytafel op het publiek, voor het overgrote deel bestaande uit tuinders, dat overigens zelf vervolgens ook aan het proeven sloeg voor de publieksprijs.

Dat proeven bleek niet eenvoudig, want tomaten onderling vergelijken is net als de spreekwoordelijke appels en peren. Er zat uiteraard geen enkele vieze tomaat tussen. Maar het ging nadrukkelijk om de lekkerste rauw te eten tomaat, dus niet voor in de soep, en bovendien gold de klemmende instructie: als je nou écht moest kiezen, welke zou je dan mee willen nemen naar een onbewoond eiland.

Rap begon de blinde proeverij, waarbij meteen al het eerste probleem opdoemde: er waren zeven kleinere tomaten ingestuurd, en twee grote. Die twee grote vielen bij het lekker-rauw-eten-criterium al snel weg tegen de snackbroertjes. Bovendien was er eentje volgens mij niet helemaal rijp. Dat was trouwens ook een discussiepunt: moet je een tomatenproeverij houden in mei, terwijl het echte tomatenseizoen in de nazomer is? Maar tomaten uit Nederland komen nu eenmaal uit de kas, en dit is een prima tijd, vonden de kwekers zelf.

Het werd uiteraard een geanimeerde discussie, maar uiteindelijk werd de jury het unaniem eens en kon de uitslag bekend worden gemaakt.

3) De Kierano – geen snacktomaatje maar een medium-formaat met lekker tomaataroma, geschikt voor alle mogelijke toepassingen, van salades en soepen tot chutneys en vergeet ook roosteren in de oven niet, dus prima om altijd een kilootje van in huis hebben. Op bovenstaande foto zie je ‘m trouwens op de voorgrond schitteren.

2) De Sweetelle – een onorthodoxe tomaat die er onmiddellijk uitsprong door zijn, tja, on-tomatigheid. Stevig, tikje kruidig, vrij zuur en daarmee vast geen allemansvriend, maar wel uniek en bijzonder. Wij proefden de rode, die overigens onderdeel is van een vrolijk gekleurde mix die Wild Wonders heet.

1) De Honingtomaat – een knapperig smaakbommetje. Lekker om een heel trosje van weg te peuzelen, net als een doosje lambada-aardbeien. Zoet, maar niet alleen maar dat, want een fris zuurtje houdt de boel aantrekkelijk en bevordert de dooreetfactor. Très umami. Niet te koop in de supermarkt, wel bij de betere groenteboer. Tevens winnaar van de publieksprijs.

Meer info over de verkiezing inclusief alle informatie over de deelnemende tomaten, inclusief kwekers, teelwijze en verkrijgbaarheid voor de consument, kun je vinden op de website van NieuwVers.

Het begint al met de handgeschreven hoofdstuktitels.

En de titels van de recepten zelf.

Dan hebben we de collages (mix van foto en illustratie).

Er is een grote afdeling ‘los grut’ dat te pas en te onpas ergens rondgestrooid kan worden om een pagina te verluchtigen.

Er zijn af en toe verhelderende (althans, dat is de bedoeling) stap-voor-stapjes.

Zelfs complete recepten veranderen soms in stripvorm. Voor de gein even de schetsversie en hoe ‘ie straks uiteindelijk in het boek terecht komt. Heb je meteen een gratis recept te pakken.

Last but not least zijn er natuurlijk de pakjes, waarmee elk hoofdstuk opent, want het boek heet immers niet voor niets Zonder pakjes & zakjes 2. En naast die pakjes komen dan uiteraard de ingrediëntenlijstjes, om nou eindelijk eens te laten zien wat er eigenlijk allemaal voor onzin inzit. Waarna redding nabij is in de vorm van het verlossende doe-het-zelfrecept.

Ik kan je vertellen: voor een boek van 160 pagina’s is dit allemaal toch altijd weer meer werk dan je denkt. Maar het is volbracht! Ik heb alles, plus het manuscript, net ingeleverd bij de vormgeefster, en die is de komende weken zoet om alles bij elkaar te puzzelen tot één fraai boek.

Zo. En ik ga nu even uitpuffen met een boek. Nee, géén kookboek…

Terug naar aflevering 1 (schema), 2 (recepten), 3 (testen), 4 (puzzelen), 5 (manuscript), 6 (de boodschappen), 7 (stylingspullen) en 8 (fotografie).

Tempo
En oja, liefst ook een fotograaf die een beetje Leuk, Lief en Gezellig is. Want hij komt wel een dag of vier bij je in huis bivakkeren met z’n mobiele studio, z’n lampen, z’n reflectieschermen en z’n laptop.

Zo eentje heb ik er intussen alweer jaren geleden gevonden, Harold Pereira. Is hij uren in de weer voor elk shot? Zelfs dat niet. Inderdaad, je hebt fotografen die een volle dag bezig kunnen zijn met één foto. Belichten, tikje naar links, fractie meer van boven. Daar krijg je beeldschone foto’s van, maar als je een schema hebt van zo’n 15 foto’s per dag, zoals in het realistische geval van deze armzalige kookboekauteur, is dat niet haalbaar. Dan moet je een beetje tempo maken. Maar let wel, het mag aan de andere kant natuurlijk ook beslist geen broddelwerk worden.

Gave
Dus terwijl ik met mijn onvolprezen culi-assistente Mariëlla Erkens (foodstyliste, theesommelier, choco-expert, workshopleidster, cateraar en nog veel meer) als een gek sta te koken, strijkt de fotograaf alvast het uitverkoren kleedje (echt waar! Hij strijkt nog ook!), denkt mee over het ideale bordje, en gaat vervolgens ‘even pielen’. Zoals op deze actiefoto.

Zelfs onooglijke prutjes (heerlijk van smaak, maar ja, helaas niet moeders mooiste) weet hij zó op de foto te zetten dat je acuut je hele kerstmenu ervoor omgooit. Het is een gave.

Verder is het tijdens fotoshootdagen een kwestie van spijkerhard je schema’s bijhouden, doorstrepen welke recepten al gedaan zijn (fijn moment!), maar weer eens een verse pot thee zetten, de CD omdraaien en dóór. Tot ‘s avonds de keuken één grote ontplofte bende is en de buren komen helpen om alles op te eten, en als het meezit ook meteen even die keuken aanharken.

Zijn we er nu eindelijk? Welnee. We krijgen morgen in de volgende aflevering ook nog de huisgemaakte illustraties.

Terug naar aflevering 1 (schema), 2 (recepten), 3 (testen), 4 (puzzelen), 5 (manuscript), 6 (de boodschappen) en 7 (stylingspullen).

Kusje
En dan een link naar een filmpje waarin een mij onbekende jongeman friemelt met de webcam, zijn hand door zijn haar haalt en van wal steekt: “Hai Karin. Je zal wel denken, wat is dit nu weer. Ik moet ook heel eerlijk zeggen dat het voor mij ook de eerste keer is dat ik een videoboodschap inspreek. Maar ik heb je laatst gezien op een vlucht vanuit Suriname. Wat ik niet weet, is of jij mij ook hebt gezien, wat ik wel weet is dat ik me ogen niet van je af kon houden. Ik zou het leuk vinden om een keer af te spreken. Zullen we 14 mei doen? Stuur me even een whatsappje op dit nummer [ houdt papiertje omhoog met telefoonnummer] dan kom ik jou op 14 mei een kusje brengen.”

Suriname
Wat heb ik nou aan mijn fiets hangen? Normaal gesproken zou ik hier ongemakkelijk van worden. Een stalker? Wat moet die jongen van me! Hoe weet hij dat ik in Suriname was? Maar toevallig had ik via een collega-foodblogster gezien dat zij precies hetzelfde filmpje had gekregen. Ook die jongen, ook dat gefriemel met de webcam, ook die hand door het haar, ook dat “voor het allereerst”, ook dat telefoonnummer op een bordje. Alleen dan met haar naam erin en geen Suriname, maar een restaurant waar ze zat te eten. Kennelijk had hij een hele serie gemaakt, voor allerlei vrouwelijke culidames (en wellicht ook gay-heren?), en had hij simpelweg via facebook en twitter wat persoonlijke gegevens achterhaald. Nu ja, hij? Dit is natuurlijk gewoon een PR-bureau met een uitzendkracht. Ingehuurd door een multinational dat een ijsje wil promoten.

Loverboy
Een grappige, ludieke actie? Ja, dat zou je in eerste instantie wel denken. Maar toch overheerst het ongemakkelijke gevoel. Netjes per mail heb ik me afgemeld – hij had vast al genoeg dames tot zijn beschikking. Twee dagen later ontvang ik een sms-je: “Lieve Karin, zie ik je dinsdag de 14e? Ik heb een kadootje voor je. Liefs Floris x”. En nou moet je ophouden! Dacht ik toen. Gelukkig is meneer Koken met Karin niet jaloers aangelegd, maar los daarvan, dit komt in je comfort zone.
Diverse PR-bureaus hebben mijn adres en telefoonnummer, maar mag je dat zomaar gebruiken voor dit soort berichten? Hoe zit dat juridisch eigenlijk? Iemand op dat PR-bureau had zich achter de oren moeten krabben. Kán dit wel, wat we doen? Unilever had dat ijsje beter ‘Loverboy’ kunnen noemen in plaats van ‘Flirty kiss’. Dit zijn immers loverboymethodes.

Gestalk
Snel heb ik heb ik het weer uit mijn hoofd gezet, genoeg dingen te doen. Gisteren, 14 mei, was ik druk aan het werk en had mijn telefoon zacht gezet. Wat zie ik aan het eind van de dag? Twee gemiste oproepen van Floris. Wel potjandorie. Hou eens op met dat gestalk! Dit is ongemakkelijk en ongepast. En als een meisje nee zegt, bedoelt ze nee.

Naschrift:
En weet je wat ook zo mal is? Na al het gestalk en geflirt, bleef het ineens compleet stil nadat ik dit artikel had geschreven. Nooit meer wat gehoord van Floris, van Unilever of het (mij overigens onbekende) persbureau.

Diepvriesbladerdeeg
De meeste mensen nemen voor zelfbakquiches hun toevlucht tot diepvriesbladerdeeg. Puik spul, laat ik dat voorop stellen. Zelfs antipakjesactivistes hebben altijd bladerdeeg in de vriezer, mits de roombotervariant. Alleen het boetseren met die vierkante velletjes is soms een beetje een gedoe. Nu wil alleen het feit dat ik voor sommig bakwerk, de quiche voorop, bladerdeeg niet het ideale soort deeg vind, want te vettig.

Hartigetaartdeeg
Kruimelig, bros taartdeeg geeft een veel lekkerder contrast met de rijke vulling op basis van kaas, eieren en room. De pakjesdeegfabrikant heeft daar op menen te moeten inspelen in de vorm van vierkante diepvriesvelletjes hartige-taartdeeg. Nu zal het wel weer aan mij liggen, maar ik vind dat een raar, onhandelbaar elastische substantie waar ik nog nimmer een keurig-nette taartbodem van heb weten te fabriceren. Nee, dan mijn eigen deeg. Heus, het is zo gepiept.

Recept
Deze vegetarische tomatenquiche met mozzarella is gebaseerd op eentje die ik vond in de supermarkt. Mijn versie is uiteraard zelfgemaakt, en bovendien lekker groot, genoeg voor zes personen. Hier staat het recept van de Tomatenquiche met mozzarella zoals het afgelopen weekend in Trouw verscheen. Inclusief de extra tips die er in de krant niet meer bij pasten.

P.S. Heb je de smaak te pakken gekregen van het koken zonder pakjes? Tip: mijn antipakjeskookboek Koken met Karin zonder pakjes & zakjes (intussen zijn we al bij de 8e editie!)

Dit boek is overigens niet gericht op fotografie, maar op de thuiskok die mooie bordjes wil maken. Niet om op de foto te zetten maar gewoon om de eetgasten blij te maken. Word je blij van dit boek? Schaterlachend blij, zou ik zeggen. Na een uitgebreide, verantwoorde inleiding blader ik snel door naar het eerste praktijkgeval. Lamskoteletjes met groenten.

Huh? Dit noemen wij een gezellig, fleurige rotzooi.
Maar kijk, hetzelfde gerecht kan ook zo, als je houdt van fröbelen met uitsteekvormpjes.

Alhoewel, de echte doorgewinterde fröbelaar boetseert natuurlijk vlechtmatjes van groente, voor over de vis.

Is dit een Italiaanse kok? De Italiaanse keuken staat toch bekend om dat ‘doe maar gewoon dan doe je gek genoeg’? Weinig ingrediënten, maar dan alleen van de allerbeste kwaliteit? Wat je ziet moet je kunnen proeven en wat je proeft moeten je ogen kunnen terugvinden op je bord? Niet in dit boek. En het wordt hoe langer hoe gekker. Gezellig schilderen met levensmiddelenkleurstof, dan krijg je vanzelf pastelkleurige kipgehaktballetjes. Of deze tortilla’s met humus.

Wie lekker poenig wil doen, serveert zijn kipfilet voortaan uitsluitend verguld met goudblaadjes, vergezeld van aardappels in de vorm van goudstaven.

Of wat dacht je van een Koude tulband met zilveren sardientjes? Moeilijkheidsgraad gemiddeld!

Nee heus, een werkelijk dolkomisch boek.

Roberta Deiana, Foodstyling – tips en trucs om van elk gerecht een visueel kunstwerkje te maken, uitgeverij Karakter, ISBN 9789045204512, € 19,95

Smaken verschillen
Valt u trouwens ook op dat voedselproducenten tegenwoordig erg op de groentetoer zijn? Dat ze erbij zeggen hoeveel groente er per kom in zit? Let maar op. Maar smaken verschillen, meningen ook. Blijkt bijvoorbeeld op de online reacties op de Gevulde Minestronesoep van Unox, ‘met groente, pasta en Italiaanse kruiden’, in stazak. ‘Ik zeg een top soep…heerlijk…’ beaamt er een. Maar ook komt voorbij: ‘Erg slechte soep. Zeer zware smaak. Na twee lepels heb je er al genoeg van. Zorgt voor darmkrampen. Wij hebben ons bord niet leeggegeten en de rest door het toilet gespoeld. Zou Unox geen testpanel hebben voor soep? Dit is oneetbaar.’

Kinderen
Leuk, zoveel groente, maar: ‘Het is echt te zuur. Mijn man haakte al meteen af, en ik, toch een echte soepeter, heb alles op maar voor mij geen tweede keer ben ik bang.’ Er zijn zelfs mensen die overal een punt van maken: ‘Jullie promoten op deze manier vooral bij de kinderen het niet eten van groente, dit kan gewoon niet, kinderen moeten leren voldoende verse groente te eten, dit om een gezonde en complete voeding te hebben. Ik had dit van een concern als Unox nooit verwacht!!’

Recept Minestronesoep
Ik zei het al, smaken verschillen. Maar mijn soep vindt vast iedereen lekker. Hier staat het recept van de vegetarische Minestrone zoals het afgelopen weekend in Trouw verscheen.

P.S. Heb je de smaak te pakken gekregen van het koken zonder pakjes? Tip: mijn antipakjeskookboek Koken met Karin zonder pakjes & zakjes (intussen zijn we al bij de 8e editie!)

Spulletjesjacht
Het is een vak apart. Soms droom ik ervan om een echte stylist in te kunnen huren. Om een of andere redenen is daar bij mijn boeken nooit budget voor, dus moet ik zelf op spulletjesjacht. Jarenlang leende ik links en rechts bij vrienden alles bij elkaar, maar dat heeft als nadeel dat je het na afloop ook weer bij elkaar moet zoeken (was dat ribbelschaaltje nou van vriendin A of van buurman B?) en terug moet brengen. Lenen bij servieswinkels is vaak gedoe. Los van ook daar weer het onvermijdelijke halen en brengen (en niet breken) zijn er vaak allerlei restricties, bijvoorbeeld dat je maar maximaal 3 items mag lenen. Ook gaat er steevast allerhande papierwerk mee gemoeid voor je zomaar zonder te betalen de winkel uit kunt lopen met een doos spullen.

Kringloop
Daar heb ik nu het volgende op gevonden: een toerneetje langs verschillende kringloopwinkels. Borden voor een euro, schaaltjes voor een kwartje, lapjes stof en fraai geborduurde kussenslopen voor 50 cent. Geweldig! En natuurlijk níet de hele boel weer verpatsen op koninginnedag (pardon: koningsdag), want het komt de eerstvolgende keer vast weer van pas, dus zet alles ergens uit het zicht in een berging, in mijn geval een kelder, waar je dat allemaal kunt bewaren tot je het weer nodig hebt. Bijvoorbeeld bij het volgende boek.

En nu alles op de foto! Daar gaan we het in de volgende aflevering over hebben.

Terug naar aflevering 1 (schema), 2 (recepten), 3 (testen), 4 (puzzelen), 5 (manuscript) en 6 (boodschappen).

Koel en roze
Maar ja, soms stuit je tegen al je principes in op iets lekkers waar je ineens typlustig van wordt. Zoals de port Otima 10. Hij is hip donkerroze en – ook al niet traditioneel – je behoort hem koel te drinken. Ik kreeg hem bij de kennismaking geserveerd met partjes grapefruit en verse frambozen. Dat zou mij vanwege de eetbaarheid dan weer moeten aanspreken, maar eigenlijk heeft deze port dat helemaal niet nodig. Ook geen ijsblokjes of schijfjes citroen, ik heb hem het liefst gewoon zo, naturel, uit de ijskast. ‘Opdrinken met vrienden’ stond ter aanbeveling op de doos, en dat heb ik dan ook maar gedaan dit weekend. Echte portvrienden, ook dat nog. Buiten in de lentezon, ter opening van het thuistuinterrasseizoen.

Te koop bij Albert Heijn en Gall & Gall voor € 12,50.